Želimir Žilnik

Kenedi se vraća kući

Opis filma

Ovo je film o specifičnoj situaciji u kojoj su se našle romske porodice po završetku rata u bivšoj Jugoslaviji. Romima i njihovim porodicama dopušteno je da, u okviru humanitarne akcije, kao izbeglice dođu u Nemačku, kada je počeo rat u bivšoj Jugoslaviji. Živeli su u Nemačkoj, prvo kao izbeglice, a kasnije su dobili mogućnost da se zaposle, rađala su im se deca i imali su osećaj normalnog života. Romska deca su nemački naučila savršeno, bili su dobri učenici i studenti u nemačkim školama i na fakultetima. Tokom 2002. i 2003. godine stotine Roma sa porodicama preko noći su deportovane iz Nemačke nazad u Srbiju. Nemačka policija i posebni vladini službenici došli su noću u njihove stanove i zatražili od tih porodica da sa sobom ponesu samo najnužnije, da bi nakon toga odmah bili odvedeni na aerodrom i poslani natrag u Srbiju. U Srbiji su se ove porodice suočile sa velikom tragedijom, sve što su imali morali su ostaviti u Nemačkoj, a mlađi članovi porodice nisu znali ni jedan drugi jezik osim nemačkog...

Želimir Žilnik je autor posvećen savremenim temama, koje uključuju društvenu, političku i ekonomsku kritiku svakodnevnice. Njegovi prvi filmovi bili su dokumentarni: Žurnal o omladini na selu, zimi (1967), Pioniri maleni, mi smo vojska prava, svakog dana ničemo ko zelena trava (1968), Nezaposleni ljudi (1968) i Lipanjska gibanja (1968). Studentske demonstracije iz 1968. godine tema su i njegovog prvog igranog filma "Rani radovi" (1969). Film "Rani radovi" odmah je bio zabranjen za prikazivanje, s argumentacijom da vređa javni moral i loše utiče na obrazovanje omladine. Na festivalu u Berlinu film je dobio nagradu Grand Prix. Nakon što mu je zabranjeno prikazivanje i novog igranog filma "Sloboda ili strip" (1972), Žilnik emigrira u Nemačku. U Nemačkoj, gde snima niz dokumentarnih filmova o gasterbajeterima, Žilnik stvara i dokumentarni film "Javno pogubljene" (1975). Ovaj film je i danas jedini nemački dokumentarni film koji je zabranjen za prikazivanje odmah nakon nastanka. U njemu se reditelj bavio južnoameričkom terorističkom bandom koju je policija, nakon pljačke, ubila pred TV kamerama. Krajem sedamdesetih Žilnik se vraća u Jugoslaviju, i nastavlja rad na dokumentarnim, retkim igranim filmovima i dokumentarnim televizijskim dramama. Do 2001. godine snimio je osam igranih, 27 dokumentarnih filmova i 11 TV drama. Sva ova ostvarenja nose prepoznatljiv autorski pečat – i u tematskom, i u poetičkom smislu. Osim u filmovima "Lepe žene prolaze kroz grad" (1985) i "Tako se kalio čelik" (1988), u kojima glavne uloge igraju profesionalni glumci, u svim drugim – kako dokumentarnim, tako i igranim - Žilnik je uglavnom angažovao naturščike. U većini slučajeva oni glume sami sebe. I u Žilnikovim filmovima iz devedesetih, kao što su "Tito po drugi put među Srbima" (1994) i "Marble Ass" (1995) igraju naturščici. Filmski opus Želimira Žilnika obeležen je prepoznatljivim autorskim pečatom: minimalistička filmska poetika, demistifikacija najraznovrsnijih društvenih problema i izuzetno jeftini filmovi u produkcijskom smislu.